Neric-Club.Com
  สารบัญเว็บไซต์
  ทรัพยากรคลับ
  พิพิธภัณฑ์หุ่นกระดาษ
  เปิดประตูสู่อาเซียน@
  พันธกิจขยายผล
  ชุมชนคนสร้างสื่อ
  ห้องภาพ/ห้องเพลง
  คลีนิคสุขภาพ
  บริหารจิต
  ห้องข่าว
  ตลาดวิชา
   นิตยสารออนไลน์
  วรรณกรรมเพื่อเยาวชน
  ลมหายใจของใบไม้
  เรื่องสั้นปันเหงา
  อังกฤษท่องเที่ยว
  อนุรักษ์ไทย
  ศิลปวัฒนธรรมไทย
  ต้นไม้ใบหญ้า
  สายลม แสงแดด
  เตือนภัย
  ห้องทดลอง
  วิถีไทยออนไลน์
   มุมเบ็ดเตล็ด
  เพลงหวานวันวาน
  คอมพิวเตอร์
  ความงาม
  รักคนรักโลก
  วิถีพอเพียง
  สัตว์เลี้ยง
  ถนนดนตรี
  ตามใจไปค้นฝัน
  วิถีไทยออนไลน์
 
 
 

'องค์ความรู้ในโลกนี้มีมากมาย
เหมือนใบไม้ในป่าใหญ่
มนุษย์เราเรียนรู้ได้
แค่ใบไม้หนึ่งกำมือของตนเอง
ผู้ใดเผยแผ่ความรู้
อันเป็นวิทยาทานแก่ผู้อื่น
นั่นคือกุศลอันใหญ่ยิ่ง'
 
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

สถิติผู้เยี่ยมชมเวปไซต์
11487542  

ลมหายใจของใบไม้

 
 
หยุดให้คิดถึงสักหนึ่งใจ
 
รู้สึกเสียใจและหดหู่สุดจะบรรยายกับข่าวทางภาคใต้
ทุกข์กระหน่ำจริงจริง ได้แต่หวังให้มันผ่านไปโดยเร็ว
ขออำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลก ปกปักรักษา คุ้มครอง
ให้ทรัยากรชีวิตและสิ่งแวดล้อมปลอดภัย สูญเสียน้อยที่สุด
ขอส่งขวัญและกำลังใจมาถึงด้วยความเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง

ญาติของฉันที่นับได้ว่ามีอยู่ทางภาตใต้มีเพียงครอบครัวเดียว
บ้านนาสาร สุราษฏร์ธานี เมืองเล็กเล็กแต่สงบน่าอยู่
ฉันเคยได้เข้าไปนั่งในสวนไผ่ถ่ายภาพกับท่านพุทธทาสภิกขุที่สวนโมกข์
เป็นมหามงคลจริงจริง หลายคนบอกว่าฉันโชคดี
เพราะหลายคนในพื้นที่ไม่มีโอกาสได้พบท่านเลย
น่าเสียดายที่หาภาพประวัติศาสตร์นั้นไม่พบ
แต่จะต้องไปค้นหามาจนได้น่ะแหล่ะ
 
จากภาพลักษณ์ที่ฉันมอง ฉันเคยลงความเห็นว่าชาวใต้ค่อนข้างดุ
จากดวงตา รูปหน้า ผิวพรรณ หรือภาษารัวเร็วนั่นก็ไม่รู้ซี
แต่ความคิดนั่นถูกลบล้างไปในวันที่ได้พบกับเขา..ผู้ชายลายสก็อต..
ภาพที่เขาชะโงกหน้าลงมาจากบันไดรถไฟสายใต้ยังติดตาฉันอยู่เลย
ชายผอมสูงผิวคล้ำ ผมหยักศก ในกางเกงยีน เสือ้ลายสก็อตเล็กเล็ก
จำไม่ผิดว่าเเป็นพื้นขาวลายแดง รองเท้าพูม่าขาวคาดแดง
ที่จำได้เพราะมันเหมือนรองเท้าน้องรองที่ฉันเป็นคนเลือกซื้อ
"หน่อง..หน่อง..ม่ายช๊าย.." ติดหูฉันด้วย..

ไม่น่าเชื่อว่าฉันจำเขาได้เเสมอแม้ในวันนี้
พบเขาครั้งแรกและครั้งสุดท้ายบนเส้นทางสายกรุงเทพฯ - สุราษฏร์ธานี
กับคำถามแรก .."หน่องไปลงไน๊.." ก็ฉันนั่งไปบนที่นั่งของเขาน่ะซี..
"บ้านนาสาร" ฉันตอบเขาตรงตรง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่งที่นั่งของคนอื่น
และเจ้าของมาทวงที่แล้ว ก็ฉันชอบนั่งที่นั่งชิดริมใน

วันนั้นคนเยอะมาก หรือเป็นธรรมชาติของรถไฟสายใต้ก็ไม่รู้
ได้คุยกันเพียงเล็กน้อยเพราะฉันไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า
แล้วเขาก็หายไปคงไปได้ที่นั่งอื่น ไม่สนใจติดตามเลยสักนิด

วันนั้นรถช้ามากเหมือนจะจอดทุกสถานีแถมต้องจอดรอหลีกรถไฟขบวนอื่นๆ
เป็นการเดินทางไปที่นั่นเป็นครั้งแรกจากตั๋วที่พี่รองจองให้
จบรั้วจปร.แล้วพี่รองลงตำแหน่งที่ที่สุราษฏร์ และไปพบรักที่นั่น
ก็ให้ฉันไปดูตัวว่าที่พี่สะใภ้นั่นแหล่ะ ทำความรู้จักซึ่งกันและกันมั้ง
เลือกน้องสาวแสนรักเป็นตัวแทนครอบครัวเลย
 
ตื่นเต้นกับเส้นทางสายใต้ ผ่านสะพานตาปีตอนหกโมงเช้ามันสวยมากมาก
ท้องฟ้าเป็นสีชมพูกับลำน้ำกว้าง เรียบสงบ..ช่วงนั้นใต้ยังร้อนระอุกับ ขจก
เริ่มมองหาสถานีปลายทาง พี่รองบอกว่าผ่านสะพานตาปีไปก็ไกล้ถึง
ผ่านไปหลายสถานี..กังวล..เด็กนิ..เพิ่งจบยังไม่ได้ทำงาน
ท่าทางรุกรี้รุกรนของฉันจะปรากฏเป็นเป้าสายตาของใครหรือเปล่าไม่รู้
แต่ทันทีที่เท้าของฉันเหยียบพื้นส่วนหนึ่งของสุราษฎร์านี อย่างโดดเดี่ยว
พี่รองอ่ะไหนบอกว่าจะมารอรับ.ไม่มีแม้เงา...ความกลัวจับขั้วหัวใจเลย..
 
ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่บนหัว ก็เขายืนบนบันได ฉันลงมาเจ๋ออยู่ข้างล่างแล้ว
"หน่อง..หน่อง..ม่ายช๊าย..ย.." ชี้ให้ดูป้าย..
หันไปดูป้ายที่มีต้นอินทนิลบังส่วนท้าย(ฮึ่มม..เจออีกจะฟัน.น.)
ป้ายตัวเบ้อเร่อ. "บ้านนา" ไม่มี "สาร" สักหน่อย
เอ่อ...ขอบคุณมาจริงจริง..ถ้าไม่มีเขา..ไม่อยากคิด..
ป่านนี้..เขาสบายดีไหมหนอ..ปลอดภัยดีหรือเปล่า..
ส่งความคิดถึงและห่วงใยมา..คุณพระคุ้มครองนะคะ..
 
                                                   
ตะวันรุ่งเรืองฉายปลายถวิล
อ้อมแขนดินรินรักใส่สายใยกรุ่น
ร้อยมาลัยฝากฟ้าเหนือมาเจือจุน
รับขวัญอุ่นใต้อ้อมฟ้าเอื้ออาทร "
 
 
 
 
 
 
   It is only in adventure that some people succeed in knowing themselves--in finding themselves.
   มีแต่ในการผจญภัยเท่านั้น ที่บางคนประสบความสำเร็จในการรู้จักตัวเอง นั้นคือ การค้นพบตัวเอง
 
 
  
 

 



หน้าที่ :: 29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39  


Copyright © 2012 Neric-Club.Com All Rights Reserved