Neric-Club.Com
  สารบัญเว็บไซต์
  ทรัพยากรคลับ
  พิพิธภัณฑ์หุ่นกระดาษ
  เปิดประตูสู่อาเซียน@
  พันธกิจขยายผล
  ชุมชนคนสร้างสื่อ
  ห้องภาพ/ห้องเพลง
  คลีนิคสุขภาพ
  บริหารจิต
  ห้องข่าว
   นิตยสารออนไลน์
  วรรณกรรมเพื่อเยาวชน
  ลมหายใจของใบไม้
  เรื่องสั้นปันเหงา
  อังกฤษท่องเที่ยว
  อนุรักษ์ไทย
  ศิลปวัฒนธรรมไทย
  ต้นไม้ใบหญ้า
  สายลม แสงแดด
  เตือนภัย
  ห้องทดลอง
   มุมเบ็ดเตล็ด
  เพลงหวานวันวาน
  คอมพิวเตอร์
  ความงาม
  รักคนรักโลก
  วิถีพอเพียง
  สัตว์เลี้ยง
  ถนนดนตรี
  ตามใจไปค้นฝัน
 
 

'องค์ความรู้ในโลกนี้มีมากมาย
เหมือนใบไม้ในป่าใหญ่
มนุษย์เราเรียนรู้ได้
แค่ใบไม้หนึ่งกำมือของตนเอง
ผู้ใดเผยแผ่ความรู้
อันเป็นวิทยาทานแก่ผู้อื่น
นั่นคือกุศลอันใหญ่ยิ่ง'
 
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

สถิติผู้เยี่ยมชมเวปไซต์
10452461  

วรรณกรรมเพื่อเยาวชน

      
ตอนที่ 7: เพื่อนตาย
-----------------------------
น้ำในสระหลังบ้านเริ่มขอดแห้งเมื่อเข้าแล้ง
ปลายฝนต้นหนาวน้ำในสระจะตกตะกอนใส มุมนั้นเป็นอีกมุมหนึ่งที่รักมาก
ใต้ต้นขี้เหล็กเหลืองสะพรั่งอ่อนหวานเหมือนกล้วยไม้ นกกระจอกครึ่งโหลขลุกกันอยู่ตรงนั้น เวลาแดดอ่อนอ่อนหลังเลิกเรียน
 
 
ลูกของพ่อว่ายน้ำกันเป็นจากสระนี้เองยกเว้นน้องน้อย
วิธีการฝึกว่ายน้ำของพ่อทันสมัยมาก..ใครเผลอก้อผลักลงไปเลยเรียนรู้ด้วยตัวเอง..แต่ข้างล่างจะมีพี่ใหญ่กับพี่รองลอยคออยู่แล้วกับห่วงยางรถยนต์
น้องน้อยศิษย์ว่ายน้ำคนล่าสุดรู้แกวกอดขาพ่อแน่นดูพี่พี่เล่นน้ำกัน...
เลยว่ายน้ำไม่เป็นมาจนป่านนี้ท้ิงวีรกรรมไว้ในความทรงจำ
วีรกรรมที่แทบทำให้เกือบกอดกันตายมาแล้วในวังน้ำวนที่ริมน้ำยม..
 
วันนั้นเรา ฉัน น้องน้อยและจอมสหายวัยเยาว์เล่นก่อเจดีย์ทรายกัน
กลางหาดทรายขาวยาวเหยียดของแม่น้ำยมเมืองแม่ย่า
ชายฝั่งด้านหนึ่งจะเป็นกอใผ่กอใหญ่ใต้กอไผ่เป็นวังน้ำเรียกว่าคุ้งน้ำ
น้องน้อยนั่งดูฉันกับจอม"ก้านปลาซิว"
( เอาทางมะพร้าวลากจากชายน้ำขึ้นบนหาดทราย ปลาซิว ปลาสร้อย
ปลาเข็ม ปาเจโร อ่า.. ไม่ใช่ ไม่มี..กุ้งฝอย..จะติดมากับทางมะพราวนั้น )
เหยื่อประจำวันกระโดดหยองแหยงให้เราวิ่งตะครุบกันมันส์มาก  
ถ้ารอดตายก้อจะได้ไปอยู่ในขวดแก้ว
ถ้าตายก้อถือว่าหมดกรรมทำพิธีฝังให้!
 
น้องน้อยตั้งข้อสังเกตว่าอะไรๆที่ลอยเข้าคุ้งน้ำ มักจะหมุนวนแล้วหายลงไปในน้ำความอยากรุ้อยากเห็นของเธอมีเท่าเท่ากับฉัน
ฉันกับน้องน้อยจะเข้าไปดูกันตามลำพัง แต่จอมเพื่อนแสนดีไปด้วย
จำแม่น จำแม่น เราหมุนกันคว้างเลย น้องน้อยตกใจกอดฉันแน่น
ฉันคว้าได้คอเสื้อยืดจอม(.นี่ดี..ที่จอมบ้าลงเล่นน้ำทั้งกางเกงขาสั้นเสื้อยืด)
 
จอมพาเราเข้าฝั่งได้ ตกใจเงียบกันไปหมดเลย ชีวิต.แขวนไว้กับคอเสื้อ..
อ่าไม่ใช่..ฝากไว้กับจอมต่างหาก คุณป้ารู้ตกใจมาก จอมโดนด่า!ข้อหาพากันไปซน ..โธ่คุณป้าขา..ถึงอย่างไร..จอมก้อไม่ทิ้งเพื่อนหรอก..
วันที่ฉันแอบไปปีนมะปรางต้นใหญ่แล้วลงไม่ได้ จอมยังให้ฉันขี่คอลงมาเลย
หากบังเอิญเข้ามาอ่านพบ..ขอบอกว่าบุญคุณใหญ่หลวงนี้ไม่เคยลืม
 
บ้านสวนริมน้ำนั้นเป็นอีกสนามรบของทะโมนทั้งหก
พ่อจะส่งพวกเราไปที่นั่นในช่วงปิดเทอม  
วัยเด็กของเราอยู่กับบ้านสวนริมน้ำ 
อยากเล่นน้ำก็เฮโลกันลงน้ำ  
กลับมาแต่ละครั้งแป้งนมบอก "ตัวดำเป็นเหนี่ยง"กันถ้วนหน้า
 
ท้ายสวนมีทางเล็กเล็กที่ทะลุออกหลังสวนร่มครึ้ม  
ที่นั่นมีของเล่นมีชีวิตเร้าใจหลายอย่างให้ผจญภัย
นกสารพัดชนิดบนยอดมะปราง กระรอก กระแตบนต้นละมุด 
ที่ตื่นเต้นมากก็ผีเสื้อตัวใหญ่และ แมงมุมตัวเขื่องที่ขึงด่านคร่อมเส้นทางเดิน 
ที่สุดยอดเลยก็ม้าก้านกล้วยที่มีคนขี่ทำเสียงประหลาดดังเอ็ดอึงป่าแทบแตก
 
บางทีก็มีกายกรรมลงไปกลิ้งตีแปลงกับพื้น ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ
เมื่อเริ่มเบื่อแล้วก็จะแอบย่องไปดูผีเสื้อตัวเล็กสีเหลืองที่บินเป็นเส้นสูงต่ำข้างตลิ่ง
พี่ใหญ่นำขบวนเจ็ดซุปเปอร์เปี๊ยกรวมทั้งจอมไปผจญภัยใน "ซาฟารี"
 
กลางทุ่งโล่งๆแดดเปรี้ยงนั้นเราวิ่งกันเจี๊ยวจ๊าวที่โน่นที่นี่ เก็บมะกล่ำตาหนู ตาควายเราเก็บเม็ดสีแดงเล็กเล็กนั่นใส่ขวดใสรออวดเพื่อนที่โรงเรียนวันเปิดเทอม
ซึ่งแน่ละ มีเรื่องราวมากมายที่ฉันส่งผ่านถึงเพื่อนอย่างไม่รู้จบ
ฉันเล่าเรื่องของผีเสื้อและหิงห้อย การทำท๊อฟฟี ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ฉันมีเรื่องการทำน้ำอ้อยเพราะท้ายสวนนั้นมีโรงหีบอ้อยแบบอุตสาหกรรมครัวเรือนพวกเราได้ชิมน้ำอ้อยสดจากโรงงานขนาดเล็กนั่น
แค่เรายื่นหน้าแหลมๆเข้าไปถามว่า "มันอร่อยมั๊ย"
เจ้าของใจดีให้เราชิมเป็นถัง และยิ้มกว้างเมื่อเห็นเราทำหน้าปูเลี่ยนๆ
 
แม้ไม่คุ้นเคยกับรสชาดและภาชนะไม้ที่ตักส่งให้
แต่หนึ่งในพวกเราก็อุตส่าห์บอกว่า "อร่อยดีนะ"
แก้วใสได้หยอดน้ำอ้อยเคี่ยวข้นลงในขดไม้ไผ่เพื่อทำน้ำอ้อยงบ
ได้ทำท๊อฟฟี่ด้วยตัวเอง แล้วยังได้บอกคุณลุงใจดีนั้นว่า "ชอบจัง"ด้วย
คุณลุงให้ท๊อฟฟี่ที่เราทำกันเองกลับมากินที่บ้านอย่างไม่กลัวฟันผุ
พี่รองบอกว่ากว่าจะเป็นท๊อฟฟี่ให้เรากินต้องใช้เวลาเป็นปี 
เพราะฤดูเก็บเกี่ยวของอ้อยมีแค่ปีละครั้ง ฉันว่ามันเหมาะสำหรับพวกเรา
ไม่อย่างนั้นนอกจากฟันจะไม่เป็นระเบียบจากการงัดผลไม้สดจากต้นกินทั้งเปลือกแล้ว
ฟันชุดที่สามคงมาก่อนกำหนดเวลากันทั้งแก๊งค์
 
ฉันไม่เห็นการหีบอ้อยด้วยเฟืองไม้นั้นอีกเลย
อ้อยในแต่ละปีถูกส่งเข้าโรงงานโดยรถบันทุกลากอ้อยคันโตรับน้ำหนักน่าเวทนา 
อุตสาหกรรมขนาดย่อมนั่นเปลี่ยนรูปแบบไปแล้ว 
น้ำอ้อยเคี่ยวข้นจากตะบวยกะลามะพร้าวที่หยดลงวงไผ่หมดไป 
วันนี้กลิ่นหอมแบบธรรมชาติจางหาย
ฉันมองเห็นควันสีดำลอยจากปล่องโรงงานน้ำตาล
ฝอยเขม่าควันคว้างตามแรงลมข้ามลำน้ำกว้างใหญ่ลงบ้านเรือนแม้แหล่งชุมชน
เสียงอีดออดของเฟืองไม้กลายเป็นหวูดโรงสี เสียงรถลากอ้อยดครมครืนยามดึก 
และเสียงพร่ำบ่นของหลายชีวิตที่มีผลกระทบโดยตรง
 
 
ป่านนี้เพื่อนวัยเยาว์ที่เคยตะโกนเรียกขานกันข้ามลำน้ำยมยังสบายกันดีไหม
ลูกกระสุนดินเหนียวกับหนังสติ๊กนั่นยังอยู่ดีหรือเปล่า
ฉันไม่อยากได้สะพานโค้งคอนกรีตกับถนนแอสฟัสนั่นเลย
คิดถึงเพื่อนทีไร ฉันรู้สึกเกลียดถนน
ฉันยังพบทางเดินเล็กเล็กนั่นสงบนิ่งอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง 
ต่างไปแค่วันนี้เหลียวหาไม่พบเพื่อนเก่าเลยสักคน.
 
 
 
เพ็ญเดือนเพื่อนดิน สิ้นหา
 
เพ็ญเดือนเพื่อนฟ้า หาง่าย
 
หาเดือนแดนดิน นิลพราย
 
เดือนฉายเวหาสน์ ปราศนิล
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

รักเอย



หน้าที่ :: 3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13  


Copyright © 2012 Neric-Club.Com All Rights Reserved