Neric-Club.Com
  สารบัญเว็บไซต์
  ทรัพยากรคลับ
  พิพิธภัณฑ์หุ่นกระดาษ
  เปิดประตูสู่อาเซียน@
  พันธกิจขยายผล
  ชุมชนคนสร้างสื่อ
  ห้องภาพ/ห้องเพลง
  คลีนิคสุขภาพ
  บริหารจิต
  ห้องข่าว
  ตลาดวิชา
   นิตยสารออนไลน์
  วรรณกรรมเพื่อเยาวชน
  ลมหายใจของใบไม้
  เรื่องสั้นปันเหงา
  อังกฤษท่องเที่ยว
  อนุรักษ์ไทย
  ศิลปวัฒนธรรมไทย
  ต้นไม้ใบหญ้า
  สายลม แสงแดด
  เตือนภัย
  ห้องทดลอง
  วิถีไทยออนไลน์
   มุมเบ็ดเตล็ด
  เพลงหวานวันวาน
  คอมพิวเตอร์
  ความงาม
  รักคนรักโลก
  วิถีพอเพียง
  สัตว์เลี้ยง
  ถนนดนตรี
  ตามใจไปค้นฝัน
  วิถีไทยออนไลน์
 
 
 

'องค์ความรู้ในโลกนี้มีมากมาย
เหมือนใบไม้ในป่าใหญ่
มนุษย์เราเรียนรู้ได้
แค่ใบไม้หนึ่งกำมือของตนเอง
ผู้ใดเผยแผ่ความรู้
อันเป็นวิทยาทานแก่ผู้อื่น
นั่นคือกุศลอันใหญ่ยิ่ง'
 
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

สถิติผู้เยี่ยมชมเวปไซต์
10691209  

วรรณกรรมเพื่อเยาวชน

ตอนที่ 6: ในรั้วรัก
--------------------------------
ฉันไม่ได้ถูกหล่อหลอมด้วยเบ้าแก้ว
ไม่ได้ถูกเพ้นท์ด้วยลายเงินลายทอง
แต่พ่อเลี้ยงพวกเราให้ใช้ชีวิตรอดได้ในสังคมปัจจุบัน
ในขอบรั้วพื้นที่กว่าเจ็ดไร่ที่มีลำพังพวกเราวิ่งเล่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
ชีวิตวัยเด็กของพวกเราเติบโตอยู่ตรงนั้น
ในสวนไม้หลากพันธุ์ สุดแต่จะได้มาจากทิศทางใหน บางครั้งพ่อได้มาจากเพื่อน
หลายต้นลูกน้องมาปลูกให้ บางต้นเป็นของฝากจากลูกศิษย์
ผลไม้เรามีเกือบทุกอย่างเลยแม้จะไม่สมบูรณ์เท่าไหร่
บางทีมันกลายเป็นสนามรบให้ลิงทะโมนหกตัวห้อยหัวโจนทะยาน
นานนานจะเห็นพ่อมายืนดูที่ระเบียงบ้าน นั่นทำให้เราเงียบกันไปได้สักสองนาที
ช่วยกันเก็บกิ่งก้านหักเรี่ยกระจายบนพื้นไปกองรวมริมรั้ว แล้วเริ่มต้นใหม่
สายเลือดอนุรักษ์ธรรมชาติของพ่อซึมซับไปในในอนูสำนึกของลูก
ลูกทุกคนของพ่อรักต้นไม้ทุกต้น ใบไม้ทุกใบ
 
ฉันเองชอบดอกไม้สีขาวมีกลิ่นหอมทุกชนิดเหมือนพ่อ
พ่อชอบดอกมะลิมากที่สุด ขยายเต็มไปหมด มะลิของเราดอกโตกลีบซ้อนแน่น
ในช่วงฤดูร้อน..มะลิจะบานรับฝนหลงฤดู..พวกเราจะเก็บมาทำมาลัยกัน
บางวันก้อได้มาลัยตุ้มสวยงาม..บางวันจะเป็นเพียงมะลิเสียบก้านมะพร้าว
และในบางวันมันจะไปอยู่ในถังขยะ..เพราะไม่ทันเสร็จ.ก้อวงแตก...
 
พวกเรามีระยะห่างกันของอายุเพียงปีเดียว.. จึงเหมือนเพื่อนกันมากกว่า..
ในรั้ว"บ้านของเรา" มีผลไม้หลากชนิด ชนิดหนึ่งก้อไม่มากกว่าหนึ่งต้น
ยกเว้นส้มเขียวหวานเปลือกบาง
ซึ่งฉันไม่เคยจะเห็นว่ามันจะหวานได้สักครั้ง "ส้มเขียวเปรี้ยว"
พวกเราเรียกกันอย่างนี้ แต่พ่อบอกว่า เอาไว้ทำน้ำอรรถบาล
(ไม่แน่ใจว่าเขียนอย่างนี้) ก้อไม่รู้ว่ามันคืออะไร..
แต่เมื่อมีผลพ่อให้เอามาคั้นเติมเกลือกับน้ำตาลดื่มสดๆ
แต่พวกเรามักจะไปควานหาลูกที่ใหญ่ที่สุด แก่ที่สุดมาอวดกันมากกว่า ..
 
พี่ใหญ่กับพี่รองจะขุดร่องรอบรอบโคนต้นส้ม
เพื่อรอรับน้ำที่ล้นมาจากถังเก็บน้ำ
แล้วปล่อยให้ระบายไปตามร่องเล็กๆจากต้นหนึ่งไปต้นหนึ่ง
น้องรองกับน้องเล็กจะวิ่งเก็บก้อนหินเล็กเล็กมากั้นตรงโน้นตรงนี้
ทำเป็นทำนบ ..น้ำตก..วันไหนน้ำมากมากก้อจะได้"..เขื่อน.."
 
พี่กลางร้องเพลงอยู่บนยอดฝรั่งและส่งเสียงเจื้อยแจ้วตามอารมณ์..
หมดเสียงก้อคือแอบขึ้นบ้านหลับไปแล้ว.
หรือไม่ก็อ่านหนังสือพงสาวดารจีนของพ่อ(ในห้องสมุดเล็กของพ่อมีหนังสือหลายอย่างให้เลือกอ่าน
ตั้งแต่วรรณคดีไทย พงสาวดารจีนอย่างสามก๊ก และวรรณกรรมร่วมสมัย)ฉันก้อเก็บดอกส้มลอยน้ำ บางทีพับเรือมาลอยเล่น
พ่อเดินเอามือไขว้หลังมองยอดนั้นทียอดนี้ที
บางทีก้อแอบมาพัง"เขื่อน"ของน้องรองกับน้องเล็ก ให้ซ่อมกันใหม่
 
อยากให้พ่อได้เห็นลูกเล็กเล็กของพ่อในวันนี้ ลูกที่เติบโตเป็นวิศวกร
เป็นนายทหาร เป็นนักปฏิวัติอุตสาหกรรม เป็นอาจารย์ บุลคลากรการศึกษา
ส่วนฉันถึงจะยังชอบเก็บดอกไม้ลอยน้ำ ทำเรือกระดาษ ไร้สาระในบางวัน
แต่ฉันก้อเอาตัวเองรอดด้วยลำแข้ง
มีโอกาสสร้างชื่อเสียงให้กับวงศ์ตระกูล
และยังคงเป็นที่รักของพี่พี่น้องน้องแน่นแฟ้นเหมือนเดิม.
 
 
 

 
 


หน้าที่ :: 1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11  


Copyright © 2012 Neric-Club.Com All Rights Reserved